РУСЛАН НҰРБАЙ ЖАМАНХАНҰЛЫ ӘРІП ПЕН ҰҒЫМ Көз алдымда зымырайды елік-күн, Елік-күнге мен қалайша еріппін?! ЖАН деген бір үш әріп кеп ғайыптан, ӨМІР деген төрт әріпке еніппін. Содан бері бұлдырайды сағым-күн, Сағым күнде сабылумен жаным жүр. АНА деген үш әріпке жаутаңдап, БАЛА деген төрт әріпті жамылдым. Сол атауды өтіп жатқан жеңді күн, Жеңді [...]
Filed under: Категориясы жоқ | Tagged: қазақ поэзиясы | 2 пікір »
